Hizbullah; güney Lübnan’da İsrail işgal kuvvetlerine karsı silahlı mücadele veren, Lübnan’ın en güçlü örgütüdür. Hizbullah’ın askeri kanadı Lübnan hükümeti tarafından da resmen tanındığından silahları alınmamaktadır. Başkent Beyrut'un güney kesimi de dâhil olmak üzere Lübnan’ın güney bölgesinin önemli bir kısmında güvenlik kontrolü Hizbullah’ın silahlı milislerine verilmiştir. Hizbullah Lübnan'da aynı zamanda bir siyasi parti niteliğindedir. Örgütün manevi lideri Muhammed Hüseyin Fadlullah, teşkilat lideri ise Hasan Nasrullah'tır.

Hizbullah şimdilerde Lübnan halk tarafından en fazla desteğini alan büyük bir milli güç konumundadır, buda liderlerinin izlemiş olduğu güçlü siyaset sayesindedir. Seyyid Hasan Nasrullah bütün Lübnanlılarındır ve bunu bütün Lübnanlı gruplar çok iyi bilmektedir.

Hasan Nasrullah, Arap siyasetçi ve devlet adamları arasında halk tarafından en fazla sevilen liderdir, Onu sadece Araplar sevmekle kalmadı, dünya Müslümanları ve hatta bütün özgürlük mücadelecileri onu severek, ona karşı büyük bir ilgi duymaya başladılar. İşte dost ve düşmanın karşısında saygıyla durduğu bu büyük şahsiyet, Seyyid Hasan Nasrullah'tır.

Hizbullah’ın başarılı lideri Hasan Nasrullah'ın hatırasını canlı tutmak için, bu yıllarda yeni doğan yüzlerce çocuğun ismi “Hasan” olarak konuldu. Arap dünyası uzun yıllar sonra işgalci İsrail’le savaşma cesaretini gösterip, büyük başarılara imza atan bu liderlerini çok sevdiler.

Nasrullah 1960 yılında Lübnan’da, ilim, takvayla ve âlimleriyle meşhur olan, Peygamber efendimizin soyundan gelen bir ailede dünyaya geldi.

Ayetullah Burucerdi tarafından Lübnan’a gönderilen ve orada Müslümanların rehberliğini üstlenen imam Musa Sadr onun, dini bir kişilik kazanması, İslami mücadeleye girmesi ve Ehlibeyt âlimi olmasında büyük bir etkiye sahiptir. Bu etkiyle İslami ilimler dalında eğitim almaya karar verdi, ilk eğitimini Necef’te, 78 yılında Lübnan’a geri dönerek el-Muntazar medresesinde ve ileri düzeydeki eğitimini de İran’da aldı. 

Necef'te ki öğrencilik yıllarında çok zorluklar çekti, bir konuşmasında bunu şöyle dile getirmişti: “Bir âlim hiç parası olmadan nasıl hürmete şayan bir hayat sürdüreceğini bilmelidir. Benim yiyeceğim ekmek ve su idi; yatağım dikdörtgen sünger bir minderden ibaretti.”

O dönemde İsrail sürekli olarak güney Lübnan’a saldırmaktaydı, bu saldırılara karşı direnmek için imam Musa Sadr, Mustafa Camran’ın da yardımıyla Emel hareketini kurdu. Musa Sadr kaçırıldıktan sonra 6 Haziran 1982 yılında İsrail büyük bir kara hareketi düzenleyerek Lübnan topraklarına girdi, binlerce sivil halkı acımasızca katletti. Bunun üzerine Hasan Nasrullah Hizbullah’a katılarak İsrail’e karşı savaşmaya başladı. Bir süre sonra da hareketinin Bekaa bölge sorumlusu oldu.

İmam Musa Sadr’ın kaçırılmasından sonra Emel hareketi içerisinde bir takım sorunlar ortaya çıktı, bu ihtilaflar neticesin de Emel hareketi, İslami Emel Hareketi ve Hizbullah olarak iki gruba ayrıldı. Nasrullah Hizbullah’a geçerek lider kadrosunda değişik görevleri üstlendi.

Fakat ne yazık ki 1992 yılında Hizbullah genel sekreteri olan Seyyid Abbas Musavi, İsrail tarafında şehit edildi, Hizbullah savaşçıları ve halk büyük bir yasa boğuldu. Bunun üzerine liderlik şurası Hizbullah’ın yeni genel sekreteri olarak Seyyid Hasan Nasrullah’ı seçti. Nasrullah bir yandan askeri gücünü artırırken bir yandan da yeni savaş teknikleri geliştirdi. Öyle ki İsrail hiç beklemediği bir şekilde kayıplar vererek kendini büyük bir direnişin içinde buldu.

Dünyada bulunan diğer gerilla savaşçılarının aksine Hizbullah’ın başında bulunan komutanlar çok tecrübeli insanlardır, öyle ki şuanda profesyonel bir ordu konumundadır. Bunun en iyi örneği,40 Hizbullah askerinin çok sayıda İsrail komando birliğini geri püskürtüp, yenilgiye uğratması ve o zamana kadar İsrail’in çok övündüğü en son teknolojik özelliklere sahip onlarca tankını havaya uçurmasıdır. Sözde büyük İsrail ordusunun, Merciun bölgesinde 40 kişi tarafından böylesine küçük duruma düşerek büyük kayıplar vermesi nedeniyle, Olmert hemen geri çekilme emri verdi.

1997 yılında oğlu, Seyyid Hadi bir çatışmada şehit düştü. Bu olay Lübnan’daki toplumsal kesimlerde Hizbullah Genel Sekreterine yönelik duygusal bağın ve ona karşı duyulan saygı ve hayranlığın artmasına sebep oldu. Hangi dinden veya mezhepten olursa olsun tüm Lübnan halkı bu olayın etkisi altında kalmıştı. Lübnan siyasi liderleri birbiri ardına Seyyid Hasan Nasrullah’a taziye ziyaretinde bulunarak ona duydukları şükranı ve saygıyı ifade etti.

Hasan Nasrullah dünyanın önde gelen üniversitelerinden mezun olmuş birisi değil, fakat şuanda birçok düşünür ve akademisyen için örnek konumdadır. Onun değişmez kişiliği en önemli karakteristik özelliğidir. Bu hususta Lübnanlı gazetecilerden olan Yahya Ebu Zekeriya şöyle diyor:

“Onu oğlunun cenaze töreninin düzenlendiği el-Minar televizyonunun yakınlarında gördüğüm soğukkanlı, dimdik duruşlu ve kararlı görünümü hala aklımda, oğlunun şehit olması onu çökertmemişti aksine onun için övünç sebebi olmuştu. Diğer oğlundan da kardeşinin silahını alarak Onun savaştığı yere gitmesini ve mücadelesini devam ettirmesini istedi. Bir oğlu şehit olmuştu ve diğer oğlunu da savaş meydanına gönderiyordu!”

Nihayetinde, Allah Resulü’nün tabiriyle dağdan daha sağlam imana sahip bu müminlerin cihadı, mücadelesi, direnişi ve imanları semeresini verdi. Koskoca Arap devletlerini altı günde yenen İsrail, Hizbullah’ın direnişine daha fazla dayanamayarak, 2000 yılında Hizbullah’tan en küçük bir imtiyaz dahi alamadan tek taraflı olarak güney Lübnan’dan çekildi.   Bu İsrail için ağır bir yenilgi, Hizbullah içinse büyük bir zafer olarak nitelendi.

Hasan Nasrullah çok iyi biliyordu ki, İsrail bu utançla yaşayamaz ve eninde sonunda yeniden Lübnan’a saldıracak, bunun içinde en yüksek seviyede askeri gücünü arttırması gerekiyordu. Hizbullah’ın bu 33 günlük savaşta başarılı olmasının sebebi, hiç şüphesiz İsrail’in güney Lübnan’ı terk ettikten sonraki dönemde askeri gücünü arttırmasında gizlidir. Hizbullah hem halktan oluşan askerlerini çok iyi yetiştirdi, onlara gerilla savaşının tekniklerini çok iyi öğretti ve hem de askeri ekipmanını çoğaltarak yeni silahlar edindi.

Ve Nasrullah’ın düşündüğü gibi de oldu, İsrail iki askerinin kaçırılmasını bahane ederek Temmuz 2006 yılında yeniden güney Lübnan’a saldırdı. Saldırının akabinde Nasrullah şöyle bir konuşma yaptı:  “Bundan sonra siz açık bir savaş istediniz, bu da açık bir savaştır. Bunu siz istediniz, hükümetiniz istedi. Oyunun kuralları değişecekse, olsun değişsin. Bugün siz kiminle savaştığınızı bilmiyorsunuz. Siz, Muhammed’in Ali’nin, Hasan’ın, Hüseyin’in ve Resul’ün Ehlibeyt’inin ve ashabının evlatlarıyla savaşa girdiniz. Siz, inançları bu yer küredeki tüm insanlardan daha üstün olan kimselerle savaşa girdiniz. Siz tarihiyle ve kültürüyle iftihar eden, maddi güçlere, imkânlara, yeteneğe, akla, sükûnete, rüyaya, azme, kararlılığa, cesarete sahip kimselerle topyekûn savaşa girdiniz. Allah’ın yardımıyla sizin de bizim de yaşadığımız günleri göreceğiz.”

Daha sonra Kahire ve Riyad’ın, Hizbullah’ı maceracılıkla suçlayıp karşı durmalarına şöyle cevap verdi: “Benim size tavsiyem biraz akıllı ve mantıklı olmanızdır, bizler ne yaptığımızı çok iyi biliyoruz. Zaten bir gün bile size güvenip dayanmadık, bizim tek dayanağımız Allah, milletimiz ve gençlerimizin güçlü kollarıdır.”

Hizbullah bu 33 günlük savaşıyla Filistinli gruplara da büyük bir ders vermiştir; işgal edilmiş toprakların geri alına bileceğini ve hatta düşmanın püskürtülüp ağır yenilgilere maruz bırakılacağı göstermiştir. Şuanda dost ve düşman herkesin kabul ettiği; Hizbullah’ın İsrail karşısında en büyük Arap askeri gücü ve Seyyid Hasan Nasrullah’ın da en sevilen Arap lider olduğudur.

Şu kesin: Hizbullah öncekinden çok daha güçlü. Lübnan’da kimseye hesap verme durumunda da değil. Ancak hayatını kaybeden, evlerini araçlarını kaybeden, köylerini köprülerini kaybeden insanlarla birlikte olan liderler, halkın gözünde daha da büyüyor. Nasrullah gibi...

Şu soru neden sorulmuyor: İki askerin kaçırılmasına karşı bunca yıkımın hesabını kim verecek? Köylerini, kasabalarını, camilerini savunan insanlara karşı sığınak delici bombalarla mahalleleri toptan yok edenler neden pişman değil? Savaşı onlar çıkarmadı mı? Onlar yıkmadı mı, onlar öldürmedi mi? bunlardan kimse hesap sormayacak mı?

Nasrullah’ın savaş sonrası konuşmasında önemli bir noktaya daha değindi: “Güney Lübnan’a gelecek BM gücü, savaşçıları silahsızlandırmaya kalkışmazlarsa hiç bir sorunla karşılaşmayacak. Şimdiye kadar sabretmemiz, sürekli olarak sabredeceğimiz anlamına gelmez, Hizbullah ne şimdi ne de gelecekte kimseye garanti vermeyecektir. İsrail’in Lübnan’ın herhangi bir yerinde kalması durumunda savaşmaya hakkımız olacaktır.”

HAZIRLAYAN : ZEHRANET