Çünkü insanın akıl ve vicdanı, iyilik ve iyileri övmeyi ve başkalarının iyilik ve sevgilerine karşılık onlara teşekkür etmeyi emreder.
Demek ki nimet, teşekkürü gerektirir. Teşekkür etmedeki temel yaptırım, insanın idrak, şuur ve vicdanıdır. Hatta eğer bir arkadaşımız, derslerimizde bize yardımcı olur, kitap ve defterini bize emanet verir, ders hakkındaki sorularımıza cevap vermek suretiyle kılavuzluk edip, geri kaldığımız derslerimizi telafi etmek için bize yardımda bulunur, ders çalışmamız için gerekli olan araç ve gereçleri temin edip bu konudaki sorunlarımızı hallederse ve... bütün bu konularda kendimizi ona karşı borçlu bilir ve elimizden geldiği kadar onun bu iyilik ve yardımlarını karşılıksız bırakmamaya ve ona, can-ı gönülden teşekkür etmeye gayret ederiz.
Şüphesiz ki, en güzel ve en üstün nimetleri, bizim istifademize sunan, yüce Allah'tır.
O bize akıl, can, irade, fikir ve çeşitli kabiliyetler bahşetmiştir.
Dünya hayatımızı düzene sokmamız, saadet ve mutluluk içinde hayat sürmemiz için yol gösterici ilâhî önderler göndermiştik.
Varlık ve hayatımız sadece ve sadece O'nun elindedir.
Elimizdeki her şey, yüce yaratıcımız olan Allah'tandır.
O yaratıcımızdır, biz de O'nun yaratık ve kullarıyız.
O ihtiyaçsız, müstağni ve her şeye gücü yetendir, biz ise daima muhtaç, güçsüz, küçük ve de sınırlı kullarız.
Eğer ders çalışabiliyor ve ilim öğrenebiliyorsak, bu O'nun lütuf ve ihsanından, bize olan şefkat ve rahmetindendir, ki bizlere öğrenme gücü ve anlama kabiliyeti vermiştir.
Eğer nefes alabilir ve hayatımızı sürdürebiliyorsak bu, şefkatli, iyi, kâmil ve yüce rabbimizin bizim için yarattığı güzel ortam ve imkânlar sayesindedir...
Böyle bir "güçsüz yaratık"tan, ibadet ve kulluktan başka bir şey beklenebilir mi?
Acaba "güçsüz bir yaratık"tan, o yüce yaratığın huzurunda dua, huşu ve alçakgönüllülük içinde eğilme, muhtaç ve küçük bir kul olduğunu itiraf etmekten başka ne beklenebilir?
Yüce Allah'ın her çeşit gizli ve açık nimetlerinden yararlanan bir insandan, bütün bu nimetlerin sahibi olan yüce Allah'a, şükür ve hamdetmesinden başka bir şey beklenebilir mi?
Biz, akıllı ve vicdan sahibiyiz, hakkı tanırız ve teşekkür etmesini biliriz, kuluz ve ihtiyaç sahibiyiz. Ve eğer yüce yaratıcımız olan yüce Allah'ın huzurunda alnımızı toprağa koyuyor ve ibadet edip namaz kılıyor, ihtiyaçlarımızı istiyor ve gönlümüzdeki şeyleri Allah'a açıyorsak "O'nun Rabliğini" ve kendimizin "kulluğunu" ortaya koyup bunu itiraf ettiğimiz içindir.
Eğer ibadet etmezsek, yaratılışın asıl hedefinden uzaklaşmışız demektir. Çünkü ulu Allah, bizim asıl yaratılış hedefimizin, sadece kendisine ibadet olduğunu bildirdiği yüce kitabı Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyuruyor:
"Ben cinleri ve insanları, ancak bana ibadet etsinler diye yarattım"
Bir başka ayette de buyuruyor ki:
"Bana ibadet ediniz, işte doğru yol budur."
O hâlde biz, Allah'ın emirlerine itaat ederek kulluk vazifemizi yerine getirmezsek ve O'nun bize gönderdiği ilâhî düzen ve hükümlere tâbi olmazsak hem nankörlük ederek O'nun rahmetinden uzaklaşmış, hem asıl yaratılış hedefimizi inkâr etmiş ve hem de bütün nimetlerin sahibi olan yüce Allah'ı tanımamış oluruz.
Allah'a kulluk etmeyen bir kimse, şeytanın, tâğutla-rın ve Allah'ın düşmanı olan zalim ve zorba güçlerin hile ve tuzaklarına düşmekten kendisini kurtaramaz.
Allah'a ibadet ve kulluk etmek, insanı zalim ve zorba güçlerin kölesi ve uşağı olmaktan kurtarıp izzet ve şeref makamına yüceltir.
